ماجرای دو گل سرخ:
گل سرخ قصّمون باشبنم روگونه هـاش
دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هــاش
خـونــه ی اون حـــالا تو یه گـــلدون ســفـالی بــود
جــــــای یـــارش چــقَدَر تــو ایــن غـریـــبـی خـــالـی بــود
یـــادش افـــتادکه یه روز یه باغبون دوبوته داشتــــ
یه بـهار,اون دوتارو کـنار هم تو بـاغچه کاشتـــ
با نوازشای خورشید طـلا قـد کشیدن
قصّشون شروع شد وهمش به هم میخندیدن
شــبـنـمـای اشـکـشـون از ســـر شــوق و سـاده بــود
عــکـــس دیــــوونـگـیـشـون تــو قـلـبـــــــــ هــم افـــــتـاده بــود
روزای غُـنچگیشون چـقـدرقشنگـــــ وخوبــــ گذشتــــــ
حیفــِ لحظه هـایی که چکید و مُرد وبرنگشتــــ
گلای قصّه ی ما , اهالی شهر بــــهار
نـــبــودن آشــــنا بـــا بـــازی تـــلــخ روزگـــــــار
فـــکــر مــیـکردن هــمیشــه مــال هــَمَن تــا دم مرگــــــ
بـــــمـــیــرن , بـــــا هــــم مــیمــیـرن از غـــــــم بــــاد و تــگــرگــــــ
یــــه روز امــــــــا یــه غــــریـــبــه اومــــــــد و اروم و تـــــرد
یکی ازعــاشـقای قصّه ی مـــارو چـــید و بــــرد
اون یکی قصّه ی این رفتنو باور نمیکرد
تا که بعدش چـیده شد با دستای سردِ یه مـرد
یــــکـیـشون حـــالا تــو گـــلدون ســـفــال , خیلی عـــــزیــز
اون یــــکــی بُــــــــرده شـــــــده واســـــه عــــیــادتـــــــــ مـــــریـــض
اگــه دسـتـــــــ روزگــــار گـــــلای مـــــــــارو نــمـی چــــــیـــد
حـالا قـــصّه بـا وصـالـشـون بـه آخـر می رســیـد
ولی روزگارما همیشـه عـادتش ایــنه
خــوبـا رو کــنار هـم مـیاره
بــعدش می چــینه
گـــــفـتـنـﬤ مــســـــــافــــــرے